Biyografi Dünyası
My New Partner

Les Ripoux

Film · 1984 · 15 kişi

Claude Zidi, özgün adı Les Ripoux olan Fransız filmi My New Partner'ı 1984'te yönetti. Polisiye komedi ile ikili ortaklık (buddy) filmi türlerini birleştiren yapımın başrollerinde Philippe Noiret ve Thierry Lhermitte yer alır. Fransa'da yaklaşık 5,8 milyon seyirciye ulaşan film, 1985'te düzenlenen 10. César töreninde En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Kurgu ödüllerini topladı. Almanya'da Die Bestechlichen, Rusya'da Otkroyte, politsiya! adıyla tanındı; Sovyetler Birliği'nde Haziran 1986'dan itibaren oynadı.

Hikâye Paris'te geçer. Müfettiş René Boirond (Philippe Noiret) tembel ve yozlaşmış bir polistir; bölgesindeki küçük suçlulardan rüşvet alıp onlara göz yumar. Bu rahat düzen, polis okulundan yeni çıkmış, yasalara bağlı idealist François Lesbuche (Thierry Lhermitte) ortak olarak atanınca sarsılır. Boirond yeni arkadaşını yozlaşmanın tadına alıştırıp kendi tarafına çekmeye çalışır; ona Fransız argosunun heceleri ters çeviren biçimi olan verlanı da öğretir. Girişimi beklenenden çok daha iyi sonuç verir. Kadroda ayrıca Régine Zylberberg, Julien Guiomar, Grace de Capitani, Guy Kerner ve Henri Attal yer alır.

Adındaki "ripou", "pourri" (çürük) sözcüğünün verlan karşılığıdır ve yozlaşmış polisleri anlatır. Yaklaşık 107 dakika süren filmin senaryosunu Zidi, Didier Kaminka ile birlikte yazdı. Filmin ardından iki devam filmi çekildi: Ripoux contre Ripoux (1990) ve Ripoux 3 (2003).

YönetmenClaude Zidi

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Guy Kerner Oyuncu · 62 yaşında vefat etti Henri Attal Henri Attal Oyuncu · 67 yaşında vefat etti Philippe Noiret Thierry Lhermitte Régine Julien Guiomar Abbes Zahmani Albert Simono Cheik Doukouré Claude Brosset François Cadet Georges Montillier Grace de Capitani Hélène Hily Jacques Ciron

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Claude Zidi, buddy filmi formülünü tersinden kuruyor: dürüst polisin yozlaşmış ortağını düzelttiği alışıldık şemanın aksine, burada ağır basan taraf çürüklük. Bu ters çevirme, filmi sıradan bir polisiye şakasından alaycı bir ahlak oyununa taşıyor. Tembel deneyim ile hevesli acemilik arasındaki çekişme, ikili dinamiğin motoru ve diyaloglara ritim veren şey. César'da kurgu ödülü alması da anlatının temposuna dair bir ipucu. Zayıf yanı bence şu: bölgedeki küçük suçlular ve mahalle, iki polisin oyununa fon olmaktan öteye geçemiyor; film yozlaşmanın bedelini sormaya pek yanaşmıyor ve ironisini güvenli bir mesafede tutuyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, polis yozlaşmasını öfkeyle değil, gündelik bir esnaflık düzeni gibi anlatarak dönemin Paris'ine dair ilginç bir şey söylüyor: küçük rüşvet, mahallenin sessizce kabullendiği bir ekonomi gibi duruyor. İdealist genç polisin bu düzene çekilmesi, kurumların bireyi nasıl dönüştürdüğüne dair keskin bir gözlem. Heceleri ters çeviren sokak argosu verlanın yeni ortağa öğretilmesi de anlamlı; dil, düzene girişin anahtarı oluyor. Öte yandan film yozlaşmayı sevimli göstermekten kaçınmıyor. Bu hafiflik bazı izleyicilere rahatsız edici bir hoşgörü gibi gelebilir.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Polisiye bir komedi, ama rüşvet alan bir polisin yeni ortağını yoldan çıkarmasını anlatıyor. Yani hikâyenin merkezinde kötü örnek var ve film bunu eğlenceli gösteriyor. Yetişkinler ve büyük gençler bu ironiyi anlar, rahatça güler. Küçük çocuklar için ise mesaj karışık kalabilir; kim haklı, kim haksız sorusuna film net bir cevap vermiyor. Ergenlik çağını geçmiş seyirciye daha uygun.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar