Biyografi Dünyası
Ah Güzel İstanbul

Ah Güzel İstanbul

Film · 1966 · 18 kişi

Atıf Yılmaz, 1966'da siyah-beyaz bir Türk filmi olan Ah Güzel İstanbul'u çekti. Senaryo Safa Önal ile Ayşe Şasa'nın ortak çalışmasıdır. Başrolleri Sadri Alışık ve Ayla Algan paylaşır. Film, bir aşk öyküsünün içinden Türkiye'de o yıllarda yaşanan alaturka-alafranga çekişmesine bakar ve Türk müziğini bu kültürel gerilimin tam ortasına yerleştirir.

Hikâyenin iki ayağı var. Ayşe, kolay para kazanmak ve "artist" olmak umuduyla İzmir'deki evinden kaçıp İstanbul'a gelen genç bir kızdır. Haşmet İbriktaroğlu ise İstanbul'un eski ailelerinden biri olarak babasından kalan serveti harcamış, geçimini sokak fotoğrafçılığıyla sağlayan bir adamdır. İkisinin yolları kesişir. 1960'ların sinemasında evden kaçıp şöhret hayali kuran genç kızların sık görülen bir figür olduğunu, İstanbul'un da dışarıda yaşayanlara bir kurtuluş gibi gösterildiğini düşünürsek, Ayşe bu dönemin gerçeklerine açılan bir pencere işlevi görür. Film geleneksel değerleri, sevgiyi ve dostluğu öne çıkarır; batı özentiliğini ise eleştirir.

Yeşilçam'ın mutlu sonlu, dramatik kurgu geleneğini sürdüren yapım, son sahnesinde umudun ve güvenin her zaman var olduğunu söyler. Görüntü yönetmeni Gani Turanlı, müziği besteleyen Metin Bükey'dir. Film, Bordighera Uluslararası Gülmece Filmleri Şenliği'nin 10. yılında "Gümüş Ağaç" ödülüne değer görüldü.

YönetmenAtıf Yılmaz

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Ortak oyunculu yapımlar

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Yapay zekâ destekli editoryal değerlendirmeler: farklı izleyici bakış açılarından yazıldı. Okur yorumu değildir; okurların incelemeleri aşağıda.

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Atıf Yılmaz'ın kamerası, Safa Önal ile Ayşe Şasa'nın kalemi ve Sadri Alışık ile Ayla Algan'ın oyunları bir araya gelince ortaya Yeşilçam'ın en zarif kara komedilerinden biri çıkıyor. Babadan kalan serveti tüketip sokak fotoğrafçılığına düşmüş bir İstanbul beyefendisi, gülümsetirken içi sızlatan bir karakter; Sadri Alışık'ın hüzünlü mizahına biçilmiş kaftan. Türk müziğini hikâyenin kalbine yerleştiren anlatı ve Metin Bükey'in müziği, bugün kaybolmuş bir şehrin sesini taşıyor. Umudu ve güveni elden bırakmayan sonuyla, eski ustaların gönülden sinemasının güzel bir örneği.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Ah Güzel İstanbul, 1960'ların en canlı tartışmalarından biri olan alaturka-alafranga çatışmasını bir aşk hikâyesi ve Türk müziği üzerinden işliyor. İzmir'den kaçıp İstanbul'da "artist" olmayı hayal eden genç kız, dönemin sinemasında sık görülen bir figür; şehri dışarıdan gelenler için bir kurtuluş vaadi olarak gösteren bu anlatı, iç göçün ve hızlı kentleşmenin kaygılarını taşıyor. Servetini tüketmiş eski İstanbullu ise çözülen bir eski düzeni temsil ediyor. Filmin Batı taklidine yönelttiği eleştiri ise bugünden bakınca biraz tek yanlı kalıyor; geleneği koruma isteği, değişimin kendisine de şüpheyle bakan bir tona dönüşebiliyor.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Melodram ve güldürü ağırlıklı Yeşilçam üretiminde bir kara komedi denemesi olması, filmi başlı başına ilginç kılıyor. Atıf Yılmaz iki ayrı hikâye çizgisini birbirine bağlayarak ironik bir ton kurmaya çalışıyor; 10. Bordighera Uluslararası Mizah Filmleri Festivali'nde aldığı Gümüş Ağaç ödülü de bu tonun yurt dışında karşılık bulduğunu gösteriyor. Ancak kara komedinin keskinliği ile Yeşilçam'ın mutlu son geleneği arasında belirgin bir uzlaşma var; ironi giderek iyimser bir mesaja yer açıyor ve film, türün sunduğu sertliği sonuna kadar taşımıyor. Gani Turanlı'nın siyah beyaz görüntüleri ise şehri hem romantik hem de mesafeli bir gözle yakalıyor.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar