Biyografi Dünyası
Si le vent tombe

Si le vent tombe

Film · 2020 · 3 kişi

Nora Martirosyan, dram filmi Si le vent tombe'u 2020'de yönetti. Film, Fransa, Ermenistan ve Belçika ortak yapımıdır. Yapımcılığı Fransa'dan Sister Productions, Belçika'dan Kwassa Films ve Ermenistan'dan Aneva üstlenmiştir. Senaryoyu Martirosyan, Emmanuelle Salasc ile birlikte yazmıştır. Film, daha önce Should the Wind Fall adıyla da anılmıştır.

Hikâye, Fransa'da çalışan genç bir uluslararası denetçi olan Alain'in Kafkasya'da, uluslararası alanda tanınmayan Artsakh Cumhuriyeti'ndeki havalimanının yeniden açılmasının uygun olup olmadığını incelemekle görevlendirilmesiyle başlar. Alain'i Grégoire Colin canlandırır. Denetim için bölgeye giden Alain, burada Hayk Bakhryan'ın oynadığı Edgar adlı çocukla tanışır. Çocukla ve çevrede yaşayanlarla kurduğu ilişki, onu havalimanının açılışına onay vermek için her şeyi göze almaya iter. Filmde Ermenice, İngilizce ve Rusça konuşulur.

Yapım, 73. Cannes Film Festivali seçkisinde yer aldı; hem resmî seçkiye hem de ACID seçkisine girerek festival tarihinde bu çifte seçkiyi başaran tek film oldu. 2020'de Angoulême Frankofon Film Festivali'nde, Toronto Uluslararası Film Festivali'nin Industry Selects bölümünde ve Tokyo Filmex yarışmasında gösterildi. Ermenistan, filmi 94. Akademi Ödülleri'nde En İyi Uluslararası Film dalındaki ulusal adayı olarak seçti.

YönetmenNora Martirosyan
Yapım ŞirketiSister Productions, Kwassa Films, Aneva

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Bağlantısız isimlerin sitemizde henüz profili yok.

Kadroda ayrıca: Hayk Bakhryan (Edgar)

Farklı gözlerle

Yapay zekâ destekli editoryal değerlendirmeler: farklı izleyici bakış açılarından yazıldı. Okur yorumu değildir; okurların incelemeleri aşağıda.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Bir havalimanının yeniden açılıp açılamayacağını denetleyen yabancı bir uzmanı merkeze koymak, bürokratik bir süreci dramatik bir motor olarak kullanan özgün bir fikir. Nora Martirosyan'ın filminin Cannes'da hem resmî seçkiye hem ACID seçkisine alınan tek film olması da bu cesaretin karşılık bulduğunu gösteriyor. Öte yandan dışarıdan gelen birinin bir çocukla ve yerel insanlarla kurduğu bağ sayesinde yumuşaması, sinemanın çok tanıdık bir kalıbı. Filmin başarısı, bu kalıbın duygusallığa kaymadan işlenip işlenmediğine bağlı; konunun ağırlığı, Alain'in dönüşümünü kolaylaştıran sıcak bir hikâyeye indirgenme riskini taşıyor. Grégoire Colin'in dışarıdan bakan karakteri, izleyiciye bölgeyi tanıtan doğru bir giriş kapısı.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Filmin merkezindeki havalimanı, tanınmamış bir cumhuriyet olan Artsakh için yalnızca bir yapı değil, dünyaya açılan kapının simgesi. Bir yerin dış dünyayla bağlantı kurup kuramayacağına dışarıdan gelen bir denetçinin karar vermesi, uluslararası düzenin küçük topluluklar üzerindeki ağırlığını sade bir hikâyeyle gösteriyor. Alain'in teknik bir görev için geldiği yerde insanlarla bağ kurması da, kuralların ve gündelik hayatın birbirine nasıl dokunduğunu soruyor. Film, siyasi bir tartışmanın tarafı olmaktan çok bu belirsizlik içinde yaşamanın neye benzediğine odaklanıyor; Ermenistan'ın onu Oscar adayı olarak seçmesi ise hikâyenin ülkede taşıdığı anlamı gösteriyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Sakin, yavaş ilerleyen bir dram; anlatılan hikâyede şiddet ya da sert bir dil işareti yok. Bir adamla küçük bir çocuk arasındaki bağ sıcak bir unsur. Ama havalimanı denetimi ve tanınmamış bir ülke gibi konular çocuklar için fazla soyut, büyük ihtimalle sıkılırlar. Dünyayı merak eden ergenler ve yetişkinler için daha uygun.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar