Bir Araya Gelemeyiz

Bir Araya Gelemeyiz

Film · 1975 · 17 kişi

Türü duygusal müzikal olarak anılan Bir Araya Gelemeyiz, 1975'te çekilmiş bir Türk filmi. Yönetmen Orhan Aksoy'dur ve senaryoyu Suphi Tekniker'le birlikte kaleme almıştır. Gülşah Film yapımı olan renkli film yaklaşık doksan dakika sürer; yapımcılığını Selim Soydan, görüntü yönetmenliğini Çetin Tunca üstlenmiştir. Başrolleri Orhan Gencebay ile Hülya Koçyiğit paylaşır.

Hikâye, Samsunlu Orhan'ın karşılıksız kalan aşkı etrafında şekillenir. Orhan, kardeşinin hayatını yıkanlardan intikam aldığı için cezaevine girmiştir. Parmaklıklar ardında, çocukluk aşkı Füsun'a (Hülya Koçyiğit) kendi bestelerini gönderir. Füsun bu şarkılarla ünlü bir şarkıcı olur, fakat onları kimin yazdığını bilmez. Af çıkınca özgürlüğüne kavuşan Orhan, Samsun'a döner ve babasından kalan tekne yapımcılığına devam eder. Bir iş için İstanbul'a, Füsun'un yaşadığı semte gidince eski cezaevi arkadaşlarına rastlar ve kendini Füsun'un da bulunduğu tehlikeli bir olayın ortasında bulur. Aşk, ayrılık ve dostluk, gazino dünyası, kadın kaçırma ve yaralama hikâyenin başlıca unsurlarıdır.

Kadroda Aysun Güven, Bora Ayanoğlu, Yıldırım Gencer, Hikmet Taşdemir, Ayşen Gruda, Leman Akçatepe, İsmet Erten ve Osman Alyanak da yer alır; Akçatepe Orhan'ın annesini, Gencer ise Çakal Behçet'i canlandırır. Filmin hazırlık ve seslendirme işlerini Yeni Stüdyo yürütmüştür.

YönetmenOrhan Aksoy
Yapım ŞirketiGülşah Film

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Kadroda ayrıca: Hikmet Taşdemir

Farklı gözlerle

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Orhan Gencebay'lı filmlerde şarkılar hikâyenin süsü değil, kalbidir; bu filmde ise bu durum doğrudan olay örgüsüne dönüşüyor: cezaevinden gönderilen besteler, sevdiği kadını ünlü bir şarkıcı yapıyor ve o, şarkıların sahibini bilmiyor. Karşılıksız aşk, adı bilinmeyen bir besteci, uzaktan sevmek... Yetmişlerin duygusal müzikallerinin en kıymetli yanı tam da bu ağırbaşlı hüzündür. Filmin adı bile tonunu baştan ele veriyor. Gazino sahnelerinin abartısını hoş görebilenler için samimi bir dönem filmi.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, taşra ile büyük şehir arasındaki mesafeyi iki meslek üzerinden kuruyor: Orhan, Samsun'da babasından kalan tekne yapımcılığını sürdüren bir zanaatkâr; Füsun ise İstanbul'un gazino dünyasında yükselen bir şarkıcı. Aynı şarkıları paylaşsalar da aralarındaki toplumsal ve coğrafi uçurum, adı konmamış bir sınıf farkı gibi duruyor. Kardeşinin hayatını yıkanlardan intikam alıp cezaevine giren bir kahraman ise dönemin sinemasında sık görülen, adaleti kendi eliyle arayan erkek imgesini tekrarlıyor. Bugünün gözüyle bu imgenin yüceltilmesi sorgulanmaya değer; film onu bir onur meselesi olarak sunarken bedelini pek tartışmıyor gibi.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Duygusal bir müzikal ve şarkıları aile büyükleri severek dinleyebilir. Fakat hikâyede intikam, cezaevi, kadın kaçırma ve yaralama var; bu bölümler küçük çocuklar için uygun olmayabilir. Gazino ortamı da çocuklara anlatılması gereken bir dünya. Ergenlik çağındaki çocuklarla ve büyüklerle izlenebilir; küçükler için başka bir akşamı beklemek daha doğru.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar