Napoléon

Napoléon

Film · 1955 · 3 kişi

Fransa ile İtalya'nın ortak yapımı olan tarihî destan filmi Napoléon'un senaryosunu Sacha Guitry yazdı, yönetmenliğini de kendisi üstlendi. Fransızca çekilen yapım 1954'te hazırlanmış, 1955'te gösterime girmiştir ve Napolyon Bonapart'ın yaşamının başlıca duraklarını anlatır. Fransız sinemasında o güne kadar görülmüş en geniş yıldız kadrosunu bir araya getirdiği söylenir. Özgün hâli 182 dakika sürer, bazı sürümlerde bu süre kısaltılmıştır. Film, Guitry'nin çok yüksek bütçeli üç tarihî fresk filminden biridir; bunlardan öbürleri 1953 ve 1955 tarihlidir.

Napolyon'u iki ayrı oyuncu canlandırır: gençliğini Daniel Gélin, sonraki yıllarını Raymond Pellegrin oynar ve geçiş bir berber sahnesinde olur. Guitry'nin kendisi ise tartışmalı diplomat ve Fransa'nın ilk başbakanı Talleyrand'dır; daha önce, 1948'de de aynı kişiyi oynamıştı. Talleyrand, Napolyon'un 1821'de Saint Helena adasında öldüğünü yeni duymuş gibi bir salondan anlatır. Yves Montand Mareşal Lefebvre'i, Maria Schell Avusturyalı Marie-Louise'i canlandırır; Michèle Morgan ve Danielle Darrieux de kadrodadır. Erich von Stroheim Beethoven'ı, Orson Welles ise Napolyon'un İngiliz gardiyanı Sir Hudson Lowe'u kısa rollerde oynar.

Diğer fresklerde olduğu gibi görkemli kostümler ve dekorlar, gerçek tarihî mekânlarda kurulan sahnelerle birleşir. Özgün yapım kapsamında bir İngilizce dublaj da hazırlanmıştır, ancak bu sürüm Fransızca olandan belirgin biçimde kısadır.

YönetmenSacha Guitry

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Guitry'nin Napoléon'u, bir hayatı derinlemesine anlatmaktan çok bir yıldız geçidi düzenleme fikrine dayanıyor. Talleyrand'ı bizzat Guitry'nin oynaması ve hikâyeyi bir salondan, Napolyon'un ölüm haberini yeni almış gibi anlatması zekice bir çerçeve; bu anlatıcı filme kişisel bir imza katıyor. Napolyon'un gençliğinden sonraki yıllarına geçişin bir berber sahnesinde, Daniel Gélin'den Raymond Pellegrin'e devredilmesi de sinemasal açıdan şık bir çözüm. Ne var ki Orson Welles'in, Erich von Stroheim'ın kısa görünümleri gibi ünlü yüzlerin peş peşe gelişi, dramatik bütünlüğü zaman zaman kesintiye uğratıyor. 182 dakikalık özgün kurgu, görkemli kostümler ve gerçek tarihî mekânlarla göz dolduruyor; ama derinlik yerine genişliği seçiyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Napoléon, Fransa'nın kendi büyük figürünü nasıl hatırlamak istediğine dair ilginç bir belge. Hikâyenin Talleyrand'ın ağzından anlatılması, olayların bir iktidar adamının, üstelik tartışmalı bir diplomatın süzgecinden geçtiğini hatırlatıyor; bu da tarihi tek bir kahramanın destanı olmaktan çıkarıp bir yoruma dönüştürüyor. Gerçek tarihî mekânlarda kurulan sahneler ve görkemli kostümler dönemi somutlaştırıyor. Maria Schell'in Avusturyalı Marie-Louise'i, Orson Welles'in İngiliz gardiyan Sir Hudson Lowe'u gibi rollerle Avrupa'nın Napolyon'la ilişkisi de çerçeveye giriyor. 1950'lerin Fransa'sında böylesine pahalı bir tarih freskinin çekilmesi, kendi başına zamanının ruhuna dair bir şey söylüyor.

Aksiyon ve Gerilim Meraklısı Temposu, gerilimi ve sahneleri önde tutan, yavaş dramalara sabrı az bir bakış.

Napolyon adını görünce akla büyük savaşlar ve hızlı tempo geliyor, ama bu film daha çok bir hayatın başlıca duraklarını sıralıyor. Özgün hâli 182 dakika ve hikâye bir salondan, Talleyrand'ın anlatımıyla akıyor. Ünlü yüz avı yapmak eğlenceli, Orson Welles bile var. Yine de sabırsız bir izleyiciyseniz araya mola koymanız şart.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar