Fellini Satyricon

Satyricon (Fellini Satyricon), Federico Fellini'nin 1969'da çevirdiği İtalyan-Fransız ortak yapımı bir filmdir. Çoğu kişiye göre Fellini'nin en tuhaf filmidir; yönetmen onu "gizemli ve çağrışımlarla dolu bir masal" olarak tarif etmiştir. Film, Hristiyanlık öncesi Roma'daki sefahati, modern dünyanın bir benzeri gibi gören düşsel bir bakışla sunar. 30. Venedik Film Festivali'ne katılan yapım, Pasinetti Ödülü'nü kazanmıştır.

Kaynak, Neron döneminde yaşamış Romalı yazar Petronius'un yalnızca parçaları günümüze ulaşan Satyricon adlı satirik eseridir; Fellini bu bölük pörçük metni çok serbestçe uyarlamıştır ve film dokuz bölüme ayrılır. Encolpius (Martin Potter) ile arkadaşı Ascyltus (Hiram Keller), genç Gitón'un (Max Born) gönlünü kazanmaya çalışırken kendilerini gerçeküstü bir Roma manzarasında bulur. Yolları zevke düşkün insanların arasından, din, hayat ve cinsellik üzerine sohbetlerden geçer. Kadroda Salvo Randone, Magali Noël, Capucine, Alain Cuny, Gordon Mitchell ve George Eastman da görülür.

Fellini senaryoyu Bernardino Zapponi ve Brunello Rondi ile yazdı; yapımcı Alberto Grimaldi, çekimler Cinecittà stüdyolarındadır. Görüntü yönetmeni Giuseppe Rotunno, kurgucu Ruggero Mastroianni, müzik bestecisi Nino Rota'dır; Türk besteci İlhan Mimaroğlu da müziğe katkı vermiştir. Film, Fellini'ye üçüncü En İyi Yönetmen Oscar adaylığını getirdi ve En İyi Yabancı Dilde Film dalında Altın Küre adayı oldu. Yapımın bir diğer adı The Degenerates'tir.