Büyük Soytarı

Büyük Soytarı

Film · 1971 · 3 kişi

Fransa, İtalya, İspanya ve Batı Almanya'nın ortak emeğiyle 1971'de çekilen tarihî komedi Büyük Soytarı (özgün adı: La Folie des grandeurs), Gérard Oury'nin yönetmenliğini taşır. Victor Hugo'nun Ruy Blas oyunundan oldukça serbest biçimde uyarlanan filmin başrollerini Louis de Funès ile Yves Montand paylaşır.

Olaylar 17. yüzyıl İspanyasında yaşanır. İspanya Kralı'nın hırslı ve riyakâr Maliye Bakanı Don Salluste, Kraliçe tarafından gözden düşürülerek saraydan uzaklaştırılır. Eski mevkisini ve servetini geri kazanmaya ant içen Salluste, intikam için uşağı Blaze'i kullanır: Hükümdâra karşı umutsuz bir aşk besleyen genç adamı soylu kılığıyla saraya sokup Kraliçe'yi skandala sürüklemeyi tasarlar.

Oury bu projeyi ilk kez 1960'ta, oyunu Comédie-Française'de sahnelediği dönemde tasarlamıştı. Blaze rolü önceleri Bourvil'e ayrılmıştı; ancak oyuncunun Eylül 1970'te, çekimler başlamadan hemen önce ölmesi üzerine rol, Simone Signoret'nin tavsiyesiyle Yves Montand'a verildi. İspanya ve Fransa'da, başta Granada'daki Elhamra Sarayı olmak üzere gerçekleştirilen çekimlerin ardından film Aralık 1971'de vizyona çıktı, Fransa'da beş milyonun üzerinde seyirci çekti ve tekrarlanan televizyon gösterimleriyle kültleşti; Türkiye'deki gösterimi ise Şubat 1974'tedir.

YönetmenGérard Oury
Yapım ŞirketiGaumont Yapımevi

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Louis de Funès ile Yves Montand'ı aynı karede görmek, tekrar tekrar televizyonda izleyerek büyüyen kuşaklar için ayrı bir sevinç. Büyük Soytarı, Victor Hugo'nun Ruy Blas oyununu çok serbestçe ele alıp hırslı ve riyakâr bakan Don Salluste'un intikam planını entrika ve kahkahayla dolu bir güldürüye çeviriyor. Elhamra Sarayı'nın görkemi sahnelere bir masal havası katıyor. Edebiyatı seven bir göz için Hugo'dan bu kadar uzaklaşmak ilk anda yadırganabilir, ama de Funès'in coşkusu karşısında insan hoşgörülü oluyor. Kültleşmiş olması boşuna değil.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Gérard Oury, Hugo'nun Ruy Blas'ını çok serbest biçimde uyarlarken entrika mekanizmasını bir güldürü motoruna çeviriyor. Bu tercih ilginç: Don Salluste'un intikam planı, efendi ile uşak arasındaki klasik komedi dinamiğine rahatça oturuyor. Louis de Funès'in patlayıcı fizik komedisi filmin ana enerjisi; Yves Montand ise saraya sokulan âşık uşak rolünde ona dengeli bir karşılık veriyor. Elhamra Sarayı'nda yapılan çekimler, dönem filmine gerçek bir görsel zenginlik kazandırıyor. Yine de komik sahneler çoğu zaman birbirinin ardına eklenmiş numaralar gibi işliyor; anlatının ritmi gag'lerin insafına kalıyor ve saray hicvi keskinleşemiyor. Kült statüsü bence en çok oyuncuların karizmasından geliyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Büyük Soytarı, Louis de Funès'in telaşı ve el kol hareketleriyle güldüren klasik bir komedi. Çocuklar da büyükler de gülebilir. Saray entrikaları ve kraliçeyi skandala sürükleme planı var ama ton hafif. Saray mekânları da göze çok hoş geliyor. Yalnız küçükler entrikaları takip etmekte zorlanabilir. Bayram tatilinde hep beraber izlenecek bir film.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar