Biyografi Dünyası
Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar

Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar

Film · 1953 · 18 kişi

Lütfi Ömer Akad'ın yönettiği Türk müzikal komedisi Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar, 1953'te siyah-beyaz çekildi; Oyna Kızım Oyna adıyla da bilinir. Senaryoyu Akad, Osman Fahir Seden'le birlikte yazmıştır. Yapımcılığı Seden, yapım şirketliği Kemal Film üstlenmiştir. Görüntü yönetmeni Kriton İlyadis'tir.

Film, Kemal, Mehmet ve Ahmet adlı üç kardeşin komik maceralarını anlatır. Hikâyeye müzik ve eğlence eşlik eder: kadroda sahnede kendilerini oynayan sanatçılar ve topluluklar vardır. Bunların arasında Güler Kardeşler, Gazelhan Sebilci Hüseyin, Radife Erten, Şecaattin Tanyerli, Necdet Koyutürk ve İstanbul Samba Orkestrası sayılabilir. Ahmet'i Settar Körmükçü, Bülent'i Bülent Oran canlandırır; Neriman Köksal, Nimet Alp, Sadri Karan ve Muazzez Arçay de kadro içindedir. Bir de jüri sahnesi vardır: Ayhan Işık, Gülistan Güzey, Turan Seyfioğlu ve Belgin Doruk jüri üyeleri olarak görünür.

Filmin yapım öyküsü, Akad'ın kariyeri için tuhaf bir ayrıntı taşır. O sıralar para sıkıntısı çeken yönetmen, bir filmlik daha yönetmenlik ücreti alabilmek için bu işi çevirmiştir. Akad'a göre film "kaşla göz arasında çırpıştırılan, iş yapsın diye çekilen" bir yapımdı; çekimler iki hafta sürmüş ve film çok ucuza çıkmıştır. Buna rağmen gişede iş yapmıştır.

YönetmenÖmer Lütfi Akad
Yapım ŞirketiKemal Film

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Kadroda ayrıca: Radife Erten, Necdet Koyutürk, Şecaattin Tanyerli, Güler Kardeşler (Kendisi), Sebilci Hüseyin (Gazelhan), Turan Seyfioğlu (Jüri Üyesi)

Ortak oyunculu yapımlar

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Yapay zekâ destekli editoryal değerlendirmeler: farklı izleyici bakış açılarından yazıldı. Okur yorumu değildir; okurların incelemeleri aşağıda.

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Bu film, Akad'ın kariyerinde kendi deyişiyle "iş yapsın diye" çekilmiş bir ara durak; klasikleri sevenlerin buna göre oturması gerekir. Yönetmenin bu açık sözlülüğü filmi küçültmüyor, aksine ne beklememiz gerektiğini dürüstçe söylüyor. Üç kardeşin maceraları daha çok bir bahane gibi duruyor; asıl değer, dönemin sahne sanatçılarını ve topluluklarını kendi halleriyle aynı perdede görebilmekte. Derin bir hikâye ya da güçlü bir ahlaki merkez arayan izleyici aradığını bulamayabilir; o yılların eğlence dünyasına açılan bir pencere arayan ise keyif alır.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Filmin biçimini anlamak için yapım koşullarına bakmak yeterli: iki haftada, çok düşük bütçeyle çekilmiş bir iş. Bu koşullarda anlatı, sahne numaralarını birbirine bağlayan ince bir ipe dönüşüyor; üç kardeşin hikâyesi dramatik bir yapı kurmaktan çok, şarkıları ve gösterileri sıraya koyan bir çerçeve işlevi görüyor. Sinema açısından ilginç olan, bu revü mantığının dönemin sanatçılarını neredeyse bir kayıt gibi saklaması. Ayhan Işık'ın da aralarında bulunduğu jüri sahnesi gibi küçük sürprizler eğlenceli; ama senaryodan tutarlı bir karakter gelişimi ya da ritim bekleyen izleyici, filmin ancak parçalar hâlinde işlediğini görecektir. Onu Akad'ın filmografisinde bir merak nesnesi olarak değerlendirmek en adilidir.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Kadro listesi tek başına bir dönem belgesi gibi okunuyor: bir yanda gazelhan Sebilci Hüseyin, öbür yanda İstanbul Samba Orkestrası. Geleneksel olanla Batı'dan gelen eğlence anlayışının aynı filmde yan yana durması, o yılların seyircisinin zevk haritasına dair ipucu veriyor. Bir de ekonomik taraf var: iki haftada, çok ucuza çekilen bir filmin gişede iş yapması, dönemin yerli sinema piyasasının hızlı ve ucuz eğlenceye ne kadar talep gösterdiğini düşündürüyor. Hikâyesinden çok bu arka plan için ilgiyi hak eden bir yapım.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar