Jeanne Moreau

Jeanne Moreau — Biografija

Jeanne Moreau (23. januar 1928, Pariz – 31. juli 2017, Pariz) bila je francuska filmska i pozorišna glumica, pjevačica, scenaristkinja i rediteljka. Rođena je u 10. arondismanu Pariza, kao kćerka francuskog barmena i engleske plesačice. U umjetničkoj karijeri dužoj od pola vijeka glumila je u preko sto trideset filmova i postala jedna od najistaknutijih figura francuskog novog talasa 1950-ih i 1960-ih; Orson Welles ju je smatrao najvećom glumicom svog doba.

Moreau je stekla klasično glumačko obrazovanje, školovala se u Conservatoire national supérieur d'art dramatique, a 1947. je na Avinjonskom festivalu prvi put stupila na scenu sa Comédie-Française, čime se svrstala među vodeće glumice te trupe; potom je radila u Théâtre National Populaire. Od 1949. preuzimala je manje uloge na filmu; u tom ranom periodu isticali su se Meurtres? (1950) sa Fernandelom i Touchez pas au grisbi (1954), u kojem je glumila zajedno sa Jean Gabinom.

Široj publici postala je poznata zahvaljujući filmovima Louisa Mallea İdam Sehpası (1958) i Aşıklar (1958). U svojoj najplodnijoj deceniji, 1960-im, osvojila je nagradu za najbolju glumicu u Cannesu ulogom u filmu Petera Brooka Moderato cantabile (1960), a nagradu BAFTA za najbolju stranu glumicu za Viva Maria! (1965). Među zapaženim filmovima te decenije su Antonionijev Gece (1961), Truffautov Jules et Jim (1962), Wellesova Dava (1962), Buñuelov Diary of a Chambermaid (1964) te Mademoiselle (1966) i Siyah Gelinlik (1968).

Tokom karijere sarađivala je sa rediteljima poput Jacquesa Beckera, Elie Kazana, Josepha Loseyja, Marguerite Duras, Agnès Varde, Jeana Renoira i Jacquesa Demyja. U kasnijim godinama pojavila se u filmovima poput Fassbinderovog Querelle (1982), filma Nikita Luca Bessona (1990), Angelopoulosovog Leyleğin Geciken Adımı (1991) i filma Antonionija i Wendersa Bulutların Ötesinde (1995). Za ulogu u filmu La Vieille qui marchait dans la mer 1992. je osvojila nagradu César za najbolju glumicu i nastavila je glumiti sve do svojih osamdesetih godina, pojavivši se posljednji put u filmu Manoela de Oliveire Gebo ve Gölge (2012).

Imala je i rediteljsku stranu: svoj prvi film Lumière snimila je 1976, a 1979. slijedio je L'Adolescente; pisala je scenarije i bavila se produkcijom. Kao pjevačica izvodila je šansone i snimila albume među kojima su Jeanne Moreau chante Bassiak (1967) i Les Chansons de Clarisse (1968).

Predsjedavala je žirijem u Cannesu 1975. i 1995. Među njenim nagradama su počasni Zlatni lav Venecije 1991, BAFTA Fellowship 1996, nagrada za životno djelo Evropske filmske akademije 1997, počasna Zlatna palma Cannesa 2003, počasni Zlatni medvjed Berlina 2005. te dva počasna Césara, 1995. i 2008. Moreau, oficir Legije časti i komandant Reda za umjetnost i književnost, 2000. je postala prva žena izabrana u Académie des beaux-arts. Bila je udata za Jean-Louisa Richarda i Williama Friedkina; preminula je 31. jula 2017, u 89. godini, u Parizu.