Biyografi Dünyası
Conversation Piece

Gruppo di famiglia in un interno

Film · 1974 · 15 kişi

Fransız-İtalyan ortak yapımı drama Conversation Piece, İtalya'daki özgün adıyla Gruppo di famiglia in un interno, Luchino Visconti'nin 1974'te çektiği bir filmdir. Visconti filmin yönetmeni ve yapımcısıdır; senaryoyu Suso Cecchi d'Amico ile Enrico Medioli'nin yanında kendisi yazmıştır. Yönetmenin sondan bir önceki filmi olan yapım yaklaşık 121 dakikadır ve David di Donatello'da En İyi Film ödülünü kazanmıştır.

Burt Lancaster, Helmut Berger, Silvana Mangano ve Romolo Valli başrolleri paylaşır; Claudia Cardinale ile Dominique Sanda ise kısa görünümlerle filmde yer alır. Film İngilizce çekilmiş, İtalya'da İtalyanca dublajla gösterilmiştir. Anlatı eski ile yeninin çarpışması, ölümün yaklaşması, varoluşsal bunalımlar ve kuşaklar arasındaki toplumsal ve siyasal uçurum etrafında kurulur. Visconti, Venedik'te Ölüm'den tanıdık motiflerle Fellini filmlerindeki Roma jet sosyetesi taşlamasını birleştirir.

Visconti çekimin bir bölümünü tekerlekli sandalyeden yönetti; filmi burjuvazinin yozlaşma ve faşizm karşısındaki savunmasızlığına dair bir alegori olarak da gördü. Çalışma, Mario Praz'ın 1971 tarihli Scene di conversazione kitabından esinlenmiştir. İtalya'da 10 Aralık 1974'te, Almanya'da 27 Mart 1975'te, ABD'de ise 23 Haziran 1977'de Conversation Piece adıyla gösterildi. İspanya'da çıplaklık sahneleri ve Franco'nun kızı ile damadına yapılan göndermeler yüzünden sansüre uğradı; kesintisiz hâli 1983'te yayımlandı.

YönetmenLuchino Visconti

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Silvana Mangano Silvana Mangano Oyuncu · 59 yaşında vefat etti Claudia Cardinale Claudia Cardinale Oyuncu · 87 yaşında vefat etti Burt Lancaster Helmut Berger Claudia Marsani Stefano Patrizi Umberto Raho Enzo Fiermonte Elvira Cortese Margherita Horowitz Dominique Sanda Guy Tréjan Jean-Pierre Zola Philippe Hersent Lorenzo Piani

Kadrosu ortak yapımlar

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Visconti'nin sondan bir önceki filmi, özgün adının da işaret ettiği gibi bir iç mekân hikâyesi; anlatı eski ile yeninin, yaklaşan ölüm ile kuşaklar arasındaki uçurumun çarpıştığı kapalı bir dünyada ilerliyor. Venedik'te Ölüm'den tanıdık motiflerle Fellini filmlerindeki Roma jet sosyetesi taşlamasını birleştirme fikri iddialı; ancak bence bu iki damar her zaman kaynaşmıyor ve alegori yer yer fazla açık seçik kalıyor. Filmin İngilizce çekilip İtalya'da dublajla gösterilmesi de oyunculuk dokusuna mesafeli bir hava katıyor. Yine de yönetmenin çekimlerin bir bölümünü tekerlekli sandalyeden yönettiği düşünülünce, ölüm temasının bu kadar kişisel durması anlam kazanıyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Visconti filmi, burjuvazinin yozlaşmasına ve faşizm karşısındaki savunmasızlığına dair bir alegori olarak da görüyordu; bu niyet, kuşaklar arasındaki toplumsal ve siyasal uçurumu işleyen anlatıda okunabiliyor. Eski bir dünyanın sessiz düzeni ile Roma jet sosyetesinin taşkınlığı arasındaki karşılaşma, yetmişlerin İtalya'sındaki siyasal gerginliği bir aile tablosuna sığdırıyor. Filmin İspanya'da çıplaklık sahnelerinin yanı sıra Franco'nun kızı ile damadına yapılan göndermeler yüzünden sansüre uğraması ve kesintisiz hâlinin ancak 1983'te yayımlanması da eserin ne kadar siyasi okunduğunu gösteriyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar