Biyografi Dünyası
Speriamo che sia femmina

Speriamo che sia femmina

Film · 1986 · 15 kişi

Mario Monicelli 1986'da İtalyan-Fransız komedi dramı Speriamo che sia femmina'yı (İngilizce adıyla Let's Hope It's a Girl) çekti. Yaklaşık iki saatlik film, geleceğin belirsizliği, sorumluluktan kaçış ve çöken evlilikler ile aşklar üzerine kuruludur. Sonunda bunlara bir tür feminist ütopyayı karşı koyar. Yapım David di Donatello'da yedi dalda ödül kazandı; aralarında En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Senaryo vardı. Altı dalda Nastro d'Argento da aldı.

Öykünün merkezinde, boşandıktan sonra Toskana'daki aile villasını kadın akrabalarının yardımıyla yürüten eski bir aristokrat kadın durur. Bu kadınlar evinin düzeni, onun eski kocası bir yenileme planıyla çıkıp gelince bozulur. Kadroda Liv Ullmann, Catherine Deneuve, Giuliana De Sio, Philippe Noiret, Bernard Blier, Stefania Sandrelli, Giuliano Gemma ve Athina Cenci yer alır.

Monicelli, senaryoyu Tullio Pinelli ve Leonardo Benvenuti ile birlikte yazdı. David'lerden En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu'yu Cenci, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu'yu Blier aldı; yapımcılık ve kurgu da ödüllendirildi. 1986'da İtalya'da en çok izlenen filmler arasında 13. sıradaydı ve 400 binin üzerinde bilet sattı. Eleştirmenler filmi cazibeli bir yıldız komedisi olarak gördü, kimileri ise fazla uzun ve düşünsel derinlikten yoksun buldu.

YönetmenMario Monicelli

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Catherine Deneuve Catherine Deneuve Sinema oyuncusu · 83 yaşında Stefania Sandrelli Stefania Sandrelli Oyuncu · 80 yaşında Liv Ullmann Philippe Noiret Giuliana De Sio Bernard Blier Giuliano Gemma Athina Cenci Paolo Hendel Lucrezia Lante Della Rovere Adalberto Maria Merli Nuccia Fumo Paul Müller Carlo Monni Enio Drovandi

Kadrosu ortak yapımlar

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Monicelli, kalabalık bir yıldız kadrosunu tek bir villada toplayıp neredeyse bir koro gibi yönetiyor; Liv Ullmann, Catherine Deneuve ve Stefania Sandrelli'nin aynı filmde buluşması bile başlı başına bir ilgi noktası. Film en iyi anlarında İtalyan komedisinin acı-tatlı geleneğini sürdürüyor: çöken evlilikleri ve sorumluluktan kaçışı ağır bir dramaya dönüştürmeden, hafif bir dokunuşla anlatıyor. Ne var ki bu hafiflik filmin bütün uzunluğunu taşımaya yetmiyor; eleştirmenlerin onu fazla uzun ve düşünsel olarak sığ bulmasında haklılık payı var. David di Donatello'da senaryo ve kurgunun da ödüllendirilmesi ise yapımın döneminde ne kadar takdir gördüğünü hatırlatıyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, aile kurumunun dönüşümüne kadınların gözünden bakıyor. Boşanmış eski bir aristokratın aile villasını kadın akrabalarıyla birlikte ayakta tutması, erkeklerin yokluğunda kurulan yeni bir düzenin hikâyesi. Eski kocanın bir yenileme planıyla çıkıp gelmesi, bu düzenin ne kadar kırılgan olduğunu gösteren hoş bir ironi. Filmin önerdiği feminist ütopya bugünün gözüyle biraz iyimser kalsa da, aristokrasinin çözülüşü ve kadın dayanışması üzerine 1980'lerin İtalya'sından düşündürücü bir tablo çiziyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Kalabalık bir kadın ailesinin hayatını anlatan, sakin bir yetişkin komedisi. Öne çıkan şey kahkaha değil; ayrılıklar, aile içi ilişkiler ve dayanışma. Küçük çocuklara yavaş ve konuşmalı gelebilir. Ama anneanneler, anneler ve büyümüş kızların birlikte izleyip üzerine sohbet edebileceği türden bir film.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar