Biyografi Dünyası
Postacı

Postacı

Film · 1994 · 8 kişi

İngiliz yönetmen Michael Radford 1994'te, Fransız-Belçika-İtalyan ortak yapımı dramatik komedi Postacı'yı (özgün adı Il Postino) çekti. Antonio Skármeta'nın Ardiente paciencia (Ateşli Sabır) adlı eserine dayanan film, bir şairle bir postacı arasındaki sıcak dostluğu anlatır. Yapım, 1 Eylül 1994'te Venedik Film Festivali'nde ilk kez gösterildi; Türkiye'de 5 Ocak 1996'da vizyona girdi.

Hikâye, siyasi görüşleri yüzünden İtalya'da küçük bir adaya sürgüne gelen Şilili şair Pablo Neruda'yı (Philippe Noiret) konu alır. Şairin mektuplarını bisikletiyle taşıyan saf postacı Mario Ruoppolo (Massimo Troisi) onunla yakınlaşır, yavaş yavaş şiiri sevmeyi öğrenir ve bu yeni gücü, güzel Beatrice'in (Maria Grazia Cucinotta) gönlünü kazanmak için kullanır. Skármeta'nın hikâyesi Şili'de geçerken film olayları 1950'lerin İtalya'sına taşır; çekimler Procida ve Salina adalarında yapıldı.

Senaryoyu Radford, Troisi, Anna Pavignano, Furio Scarpelli ve Giacomo Scarpelli birlikte yazdı. Hem yazar hem başrol oyuncusu olan Troisi, filmi bitirebilmek için kalp ameliyatını erteledi; çekimler biter bitmez kalp krizinden hayatını kaybetti ve film ona ithaf edildi. Film beş Oscar adaylığı aldı: En İyi Film, Yönetmen, Erkek Oyuncu ve Uyarlama Senaryo dallarında aday olurken Luis Bacalov En İyi Orijinal Dramatik Müzik Oscarı'nı kazandı. Film üç BAFTA ödülü de aldı.

YönetmenMichael Radford
Yapım ŞirketiCecchi Gori Group

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Maria Grazia Cucinotta Maria Grazia Cucinotta Oyuncu · 58 yaşında Renato Scarpa Renato Scarpa Oyuncu · 82 yaşında vefat etti Philippe Noiret Massimo Troisi Linda Moretti Mariano Rigillo Anna Bonaiuto Simona Caparrini

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Radford'un en akıllıca kararı, Skármeta'nın Şili'de geçen hikâyesini 1950'lerin İtalya'sına ve Procida ile Salina adalarına taşımak. Bu değişiklik, Neruda'yı bir yabancı olarak konumlandırıyor ve postacı Mario'nun dünyasını daha kapalı, daha küçük bir ölçeğe yerleştiriyor. Beş kişilik ortak senaryo, Mario'nun şiirle tanışmasını adım adım işleyen sabırlı bir yapı kuruyor. Ancak bu sabır her zaman avantaj değil; bence filmin orta bölümü ilişkinin aynı tonda sürmesi yüzünden yer yer durağanlaşıyor, Beatrice'in gönlünü kazanma hattı da bilindik bir romantik komedi kalıbına kayıyor. Yine de En İyi Film ve Uyarlama Senaryo dallarındaki Oscar adaylıkları, uyarlamanın başarısının geniş çevrelerce tanındığını gösteriyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, siyasi görüşleri yüzünden sürgüne gönderilmiş bir şair ile küçük bir adanın postacısını yan yana getirerek eğitim, dil ve sınıf arasındaki mesafeyi işliyor. Mario'nun şiiri öğrenmesi, kelimelere sahip olmanın bir tür güç olduğunu hatırlatıyor; okumuş ile okumamış arasındaki uçurum, dostlukla daralabiliyor. 1950'lerin İtalyan adası, savaş sonrası Avrupa taşrasının içe kapalı hayatlarına bir fon oluşturuyor. Yine de bence filmin siyasi boyutu, Neruda'nın sürgününü doğuran koşullardan çok, adanın şiirsel atmosferine yaslandığı için arka planda kalıyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar