Biyografi Dünyası
Burjuvazinin Gizli Çekiciliği

Burjuvazinin Gizli Çekiciliği

Film · 1972 · 15 kişi

Luis Buñuel, Jean-Claude Carrière ile birlikte yazıp yönettiği sürrealist kara komedi Burjuvazinin Gizli Çekiciliği'ni (Le Charme discret de la bourgeoisie) 1972'de çekti. Fransa, İtalya ve İspanya ortak yapımı olan film 1973'teki Oscar töreninde Yabancı Dilde En İyi Film ödülünü aldı, ayrıca En İyi Özgün Senaryo dalında aday gösterildi. Stéphane Audran En İyi Kadın Oyuncu, Buñuel ile Carrière ise En İyi Özgün Senaryo dallarında BAFTA kazandı; Fransız Sinema Eleştirmenleri Birliği de filmi Méliès Ödülü'yle onurlandırdı.

Hikâye çok basittir: üst sınıftan bir grup burjuva dost, moda ve politika üzerine sohbet edip dedikodu yapmak için bir yemekte buluşmak ister, ama her seferinde bir aksilik çıkar. Grubun içinde Miranda adlı hayali bir Güney Amerika ülkesinin Fransa büyükelçisi Rafael Acosta (Fernando Rey) vardır. Paul Frankeur ve Delphine Seyrig, Bay ve Bayan Thevenot'yu, Bulle Ogier Florence'ı canlandırır; kadroda Stéphane Audran ve Milena Vukotic de vardır. Film beş buluşma ile dört rüyadan oluşur; başta buluşmalar, sonlara doğru rüyalar ağır basar, ama ikisi iç içe geçer. Karakterler en garip olayları bile şaşırmadan kabul eder.

Buñuel filmi İspanya'da çekmek istemiş, Franco sansürü yüzünden vazgeçmiştir. Daha sonra onu, The Milky Way ve The Phantom of Liberty ile birlikte "gerçeğin peşinde" üçlemesinin ikinci halkası olarak tanımlamıştır.

YönetmenLuis Buñuel

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Delphine Seyrig Delphine Seyrig Oyuncu · 58 yaşında vefat etti Milena Vukotic Milena Vukotic Oyuncu · 91 yaşında Fernando Rey Michel Piccoli Bulle Ogier Stéphane Audran Jean-Pierre Cassel Alix Mahieux Paul Frankeur Julien Bertheau Claude Piéplu Maxence Mailfort François Maistre Amparo Soler Leal Bernard Musson

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Buñuel'in ustalığı, anlatının en temel vaadini, yani bir hedefe ulaşmayı, sistemli biçimde ertelemesinde. Bir türlü sofraya oturamayan bir grup burjuva, klasik dramaturjinin istek, engel ve çözüm zincirini bitmeyen bir döngüye çeviriyor. Beş buluşma ile dört rüyanın giderek iç içe geçmesi, gerçeklik ile düş arasındaki sınırı kurgunun kendisiyle bulanıklaştırıyor; bir noktadan sonra neyin rüya olduğunu sormak anlamsızlaşıyor. Karakterlerin en tuhaf olayları şaşırmadan kabul etmesi de bu oyunun kuralı. Hem Oscar hem iki BAFTA kazanması, böylesine radikal bir yapının ne kadar erişilebilir kılındığının kanıtı.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, üst sınıfın görgü kurallarını bir ritüel gibi sahneliyor: moda, politika ve dedikodu üzerine sohbet etmek için kurulmak istenen sofralar, bu sınıfın kendini yeniden üretme biçimi. Hayali Miranda ülkesinin büyükelçisi Rafael Acosta'nın varlığı ise diplomasiyle ayrıcalığın iç içe geçtiğini hiciv yoluyla gösteriyor. Buñuel'in filmi İspanya'da çekmek isteyip Franco sansürü yüzünden vazgeçmesi, hicvin kime dokunduğunu da ele veriyor. Bugünden bakınca en çarpıcı olan, sınıf eleştirisinin hiç bağırmadan, bu insanların kibar kayıtsızlığı üzerinden yapılması.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar