400 Darbe

400 Darbe

Film · 1959 · 16 kişi

François Truffaut, ilk uzun metrajlı filmi olarak Fransız dramı 400 Darbe'yi (Les Quatre Cents Coups) 1959'da yönetti. Fransız Yeni Dalga'nın kurucu yapıtlarından sayılır. Cannes'da En İyi Yönetmen ödülünü kazanmış, Altın Palmiye'ye aday olmuş, 1960'ta En İyi Orijinal Senaryo dalında Oscar adaylığı almıştır. Fransa'da 4,1 milyon bilet satarak Truffaut'nun kendi ülkesindeki en başarılı filmi olmuştur.

Film, 1950'lerin başında Paris'te yaşayan on iki yaşındaki Antoine Doinel'i (Jean-Pierre Léaud) izler. Antoine ne evde ne okulda huzur bulabilir: annesi (Claire Maurier) ve üvey babası (Albert Rémy) ilgisizdir, öğretmeni (Guy Decomble) onu sık sık aşağılar. Okuldan kaçıp yalanla yakayı sıyırmaya çalışan, sonra para için daktilo çalmaya kalkan Antoine, suçlu gençlere ayrılmış bir merkeze gönderilir. Filmin adı, Fransızcada ortalığı karıştırmak anlamına gelen bir deyimden gelir.

Hikâye Truffaut'nun kendi çocukluğundan esinlenmiştir; Antoine, yönetmenin alter egosu sayılır. Senaryoyu Truffaut, Marcel Moussy ile birlikte yazmış, film Paris ve Honfleur'da gerçek mekânlarda, DyaliScope formatında çekilmiştir. Yapımcı Les Films du Carrosse'tur. Léaud, Doinel'i Antoine et Colette (1962), Baisers volés (1968), Domicile conjugal (1970) ve L'Amour en fuite (1979) ile sürdürerek beş filmlik seriyi tamamlar.

YönetmenFrançois Truffaut
Yapım ŞirketiLes Films du Carrosse

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Truffaut'nun ilk uzun metrajı, Fransız Yeni Dalga'nın neden bir kırılma olduğunu bugün bile açıkça gösteriyor. Gerçek mekânlarda çekilmiş Paris ve Honfleur sokakları, stüdyo cilasından arınmış bir canlılık taşıyor; kamera Antoine'ı izlerken onu yargılamıyor, yalnızca yanında duruyor. Senaryo klasik anlamda bir olay örgüsü kurmaktan çok, okuldan kaçışlar ve küçük yalanlar üzerinden bir çocuğun giderek daralan dünyasını biriktiriyor. Jean-Pierre Léaud'nun oyunculuğu bu yapının taşıyıcı kolonu; doğallığı hiçbir zaman hesaplı görünmüyor. Kimi geçişler bugünün seyircisine dağınık gelebilir, ritim de bilinçli olarak acelesiz. Yine de otobiyografik malzemeyi duygu sömürüsüne kaçmadan işlemesi, filmi bir sinema dersi olmanın ötesine taşıyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

1950'lerin başındaki Paris'i turistik kartpostallardan değil, sıcaklıktan yoksun bir evden ve sert bir sınıftan görüyoruz. Film, ilgisiz bir anne ile üvey babanın, aşağılamayı yöntem bellemiş bir öğretmenin ve sonunda suçlu gençlere ayrılmış bir merkezin oluşturduğu zinciri sakin bir dille ortaya koyuyor. Dönemin eğitim ve ıslah anlayışına yöneltilen bu eleştiri, 1950'ler Fransa'sında çocukluğun nasıl yönetildiğine dair değerli bir belge niteliğinde. Truffaut'nun kendi çocukluğundan beslenmesi anlatıya inandırıcılık katıyor. Antoine'ın hikâyesi, bir çocuğun "sorunlu" damgası yemesinin aslında ne kadar çok yetişkinin ortak eseri olduğunu düşündürüyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Bu, çocuklar için yapılmış bir film değil; çocukları anlamak için yapılmış bir film. Şiddet ya da kötü dil öne çıkmıyor ama konu ağır: ilgisiz bir aile, aşağılayan bir öğretmen, hırsızlık ve suçlu gençlere ayrılmış bir merkez. Tempo yavaş, küçükler sıkılabilir. Lise çağındaki gençlerle, sonrasında konuşmak şartıyla izlenebilir. Anne babalara ise kendi evlerine bakmaları için iyi bir ayna tutuyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar