Delphine Seyrig

Delphine Seyrig — Biografija

Delphine Claire Beltiane Seyrig (r. 10. aprila 1932, Bejrut – u. 15. oktobra 1990, Pariz), francuska glumica i rediteljica libanonskog porijekla. Rođena u Bejrutu, koji se tada nalazio na teritoriji Sirije i Libana pod francuskim mandatom, Seyrig je postala jedna od velikih ličnosti pozorišne scene; u filmu je bila poznata po svom dubokom, punom i muzikalnom glasu. Život je izgubila u 10. arondismanu Pariza od raka pluća.

Rođena je kao kćerka Henrija Seyriga i Hermine de Saussure; njen brat bio je Francis Seyrig. Školovala se u Collège-Lycée Cévenol International, a glumi se okrenula početkom 1950-ih. Pravi filmski proboj ostvarila je ulogom u filmu Alaina Resnaisa iz 1961. godine Geçen Yıl Marienbad'da.

Saradnju s Resnaisom nastavila je 1963. godine filmom Muriel ou le Temps d'un retour; za ulogu Hélène Aughain u tom filmu osvojila je Kup Volpi, nagradu za najbolju glumicu Filmskog festivala u Veneciji. Potom je tumačila Fabienne Tabard u filmu Françoisa Truffauta Çalınan Buseler (1968) i Marie-Madeleine u filmu Mr. Freedom (1968); pojavila se u filmu Luisa Buñuela Samanyolu (1969) i u ulozi Vile jorgovana u filmu Jacquesa Demyja Peau d'Âne (1970).

Godine 1972. tumačila je Simone Thévenot u Buñuelovom filmu Burjuvazinin Gizli Çekiciliği, a filmom Çakalın Günü iz 1973. godine učestvovala je i u međunarodnim produkcijama. Sredinom 1970-ih vezivala se uz uloge u srcu autorskog filma: tumačila je Anne-Marie Stretter u filmu Marguerite Duras India Song (1975) i naslovni lik u filmu Chantal Akerman Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975). U istom periodu pojavila se u ostvarenjima poput Aloïse (1975), Her Venetian Name in Deserted Calcutta (1976), Baxter, Vera Baxter (1977) i Les Lèvres rouges; tokom karijere sarađivala je i s rediteljima poput Ulrike Ottinger i Freda Zinnemanna.

Uz glumu, prešla je i iza kamere i režirala tri filma, od kojih je najpoznatiji dokumentarni film Sois belle et tais-toi iz 1981. godine. Kao poznata ličnost feminističkog pokreta u Francuskoj, Seyrig se bavila i video-aktivizmom, a 1982. godine, zajedno s Carole Roussopoulos i Ioanom Wieder, bila je među osnivačima Audiovizuelnog centra Simone de Beauvoir u Parizu. Njen rad u filmu donio joj je dvije nominacije za najbolju glumicu na dodjeli Césara.

Seyrig je učestvovala i u snimcima svojim glasom, čitajući na albumima poput Chopin raconté aux enfants (1979) i De doute et de grâce (1990). U privatnom životu udala se za Jacka Youngermana, a iz tog braka rođen je sin Duncan Youngerman.