Son Öpücük

Son Öpücük

Film · 2001 · 3 kişi

Gabriele Muccino, senaryosunu yazıp yönettiği Son Öpücük'ü (L'ultimo bacio) 2001'de çekti; İtalyan komedi-dramı romantik komedi öğeleri de taşır. Muccino'nun ülkesinde tanınmasını sağlayan Come te nessuno mai'den sonra çekilen film, İtalya'da büyük yankı uyandırmış, beş David di Donatello ve üç Nastro d'argento ödülü ile Sundance Dünya Sineması Seyirci Ödülü'nü almıştır. Fandango yapımı film İtalya'da 2 Şubat 2001'de vizyona girmiş, Türkiye'de ise 26 Eylül 2003'te izleyiciyle buluşmuştur.

Hikâyenin merkezinde otuzuna yaklaşırken kesin saydığı seçimlerden kuşku duymaya başlayan bir arkadaş grubu vardır. Carlo (Stefano Accorsi), bebek bekleyen Giulia'nın (Giovanna Mezzogiorno) eşidir; ancak evlilik hayatına bir türlü uyum sağlayamaz. Ona genç Francesca (Martina Stella, ilk sinema rolünde) âşık olur. Giulia'nın annesi Anna (Stefania Sandrelli) otuz yıllık evliliğinde mutsuzdur ve ayrılmayı düşünür. Carlo'nun dostları Adriano, Paolo, Alberto ve Marco'yu ise Giorgio Pasotti, Claudio Santamaria, Marco Cocci ve Pierfrancesco Favino canlandırır. Hepsi aşk, aldatma ve sorumluluk arasında savrulur; film bu bunalımı günümüz erkeğinin Peter Pan sendromu, yani yükümlülüklerin ağırlığı altında kalıp hayatın asıl anlamını kaçırma korkusu olarak yorumlar.

Filmin adını taşıyan şarkı Carmen Consoli'ye aittir; Sicilyalı sanatçı kısa bir rolle de görünür. Film 115 dakikadır ve İtalyanca çekilmiştir. Muccino 2010'da devam filmi Baciami ancora'yı yönetmiştir. Tony Goldwyn'in Zach Braff ve Rachel Bilson'la çektiği 2006 tarihli Amerikan uyarlaması The Last Kiss, sahnelerin çoğunu olduğu gibi alsa da pek çok eleştirmene göre özgün filmin hüznünü yakalayamamıştır.

YönetmenGabriele Muccino
Yapım ŞirketiFandango

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Gabriele Muccino'nun L'ultimo bacio'su, otuzuna yaklaşan bir arkadaş grubunun bunalımını iç içe geçen hikâyelerle anlatıyor ve bu topluluk yapısını büyük ölçüde başarıyla taşıyor. Stefano Accorsi'nin Carlo'su, evlilik hayatına uyum sağlayamayan merkez karakter olarak filmin gerilimini sırtlanıyor; Giovanna Mezzogiorno ile Stefania Sandrelli ise iki kuşak arasında bir ayna kuruyor: biri bebek bekliyor, diğeri otuz yıllık evliliğinde mutsuz. Beş David di Donatello ve Sundance'teki seyirci ödülü, filmin hem eleştirmenden hem izleyiciden karşılık bulduğunu gösteriyor. Öte yandan 115 dakikalık süre ve hiç dinmeyen duygusal yoğunluk kimi izleyiciyi yorabilir; kadın karakterlerin erkeklerin bunalımı kadar derinlikli işlenip işlenmediği de sorulabilir. Yine de 2006'daki Amerikan uyarlamasının pek çok eleştirmene göre yakalayamadığı o hüznü taşıyan, enerjik bir iş.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, otuzuna yaklaşırken kesin saydığı seçimlerden kuşku duyan bir kuşağın yetişkinliğe geçiş sancısını anlatıyor. Carlo'nun bebek bekleyen eşi Giulia'yla kurduğu evliliğe uyum sağlayamaması, filmin kendi yorumuyla modern erkeğin Peter Pan sendromu: yükümlülüklerin altında kalma korkusu. İlginç olan, bunalımın yalnızca gençlere ait olmaması; otuz yıllık evliliğinde mutsuz olan Anna'nın ayrılmayı düşünmesi, aile kurumunun kuşaklar boyunca nasıl sorgulandığını gösteriyor. Aşk, aldatma ve sorumluluk arasında savrulan arkadaşlar, geleneksel aile değerleri ile bireysel özgürlük arzusu arasındaki gerilimin aynası. Türkiye'de 2003'te vizyona giren film, benzer soruları soran izleyiciye hiç de yabancı gelmeyecek bir dünya çiziyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar