Biyografi Dünyası
Le streghe

Le streghe

Film · 1967 · 15 kişi

Le streghe (The Witches), 1967 tarihli bir İtalyan-Fransız antoloji filmidir; İtalyan komedisi geleneğinden gelen ve komedi ile dram arasında gidip gelen beş kısa öyküyü bir araya getirir. Yapımcılığını Dino De Laurentiis üstlenmiştir; 1965'te başlayan yapımın ilk gösterimi 22 Şubat 1967'de yapılmıştır. Öyküler arasında konu bağlantısı yoktur, ortak noktaları kadınların İtalyan toplumundaki yeri ve cadı imgesidir.

Her bölümün yönetmeni farklıdır: Luchino Visconti La strega bruciata viva'yı, Mauro Bolognini Senso civico'yu, Pier Paolo Pasolini La Terra vista dalla luna'yı, Franco Rossi La siciliana'yı, Vittorio De Sica ise Una sera come le altre'yi çekmiştir. Silvana Mangano beş bölümde de başrolde yer alır ve her seferinde cadı figürünü başka bir kadın kılığında canlandırır. Alberto Sordi, Totò, Annie Girardot, Massimo Girotti, Francisco Rabal, Helmut Berger ve Ninetto Davoli de kadrodadır; Clint Eastwood yalnızca son bölümde, De Sica'nın öyküsünde görünür.

Senaryo imzaları arasında Cesare Zavattini, Pier Paolo Pasolini ve Fabio Carpi bulunur; müzikleri Piero Piccioni ile Ennio Morricone hazırlamıştır. Film, De Laurentiis'in eklektik yapımlarından biri sayılır ve Totò'nun hayattayken vizyona giren son filmidir.

YönetmenMauro Bolognini, Vittorio De Sica
Yapım ŞirketiDino De Laurentiis Cinematografica

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Silvana Mangano Silvana Mangano Oyuncu · 59 yaşında vefat etti Alberto Sordi Alberto Sordi Sinema oyuncusu · 82 yaşında vefat etti Annie Girardot Francisco Rabal Massimo Girotti Véronique Vendell Elsa Albani Clara Calamai Marilù Tolo Nora Ricci Dino Mele Helmut Berger Bruno Filippini Leslie French Totò

Kadrosu ortak yapımlar

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Beş ayrı yönetmen, tek bir yıldız: Le streghe bir antoloji filmin hem cazibesini hem riskini taşıyor. Visconti, Pasolini, De Sica, Bolognini ve Rossi'nin aynı çerçevede yan yana gelmesi, üslup farklarını izlemek isteyen biri için başlı başına bir ders. Silvana Mangano'nun beş bölümde beş ayrı kadına bürünmesi filmi bir arada tutan asıl bağ. Ama hikâyeler arasında olay örgüsü bağı olmadığı için bütünlük duygusu zayıf; bölümlerin kalitesi ve tonu eşit değil, bazıları skeçten öteye geçemiyor. Piero Piccioni ile Ennio Morricone'nin müzikleri ve senaryo ekibindeki isimler düşünüldüğünde, film bir başyapıttan çok dönemin İtalyan sinemasına açılan renkli bir katalog gibi.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Filmin ortak paydası olay örgüsü değil, bir soru: İtalyan toplumunda kadının yeri neresi? Cadı figürü, kadına yüklenen şüpheyi, arzuyu ve korkuyu aynı anda taşıyan eski bir imge; beş yönetmen bu imgeyi kendi dönemlerinin İtalya'sına taşıyor. Aynı oyuncunun beş farklı kadını oynaması da bilinçli bir seçim gibi okunabilir: toplum kadını hangi kılığa sokarsa soksun, ona bakan gözün kalıpları değişmiyor. Bugünden bakınca bazı bölümler dönemin erkek bakışını eleştirmekten çok yeniden üretiyor gibi görünebilir; bu gerilim filmi dönemin bir belgesi olarak daha da ilginç kılıyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Beş kısa hikâyeden oluştuğu için bölüm bölüm izlemek kolay. Ama bu bir aile komedisi değil. Konusu kadının toplumdaki yeri ve cadı figürü; mizahı da yetişkinlere hitap ediyor. Çocuklar bu hikâyelerden pek bir şey anlamaz, sıkılabilir. Eski İtalyan sinemasını seven büyükler için daha uygun bir seçim.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar