Biyografi Dünyası
Colours of Time

La Venue de l'avenir

Film · 2025 · 15 kişi

Cédric Klapisch'in Fransa-Belçika ortak yapımı dönem draması Colours of Time, özgün adıyla La Venue de l'avenir ("Geleceğin Gelişi"), 2025'te çekildi. Aile kroniği ile zaman yolculuğu arasında gidip gelen, dramatik komedi tonundaki film, Cannes Film Festivali'nin 78. edisyonunda yarışma dışı gösterildi ve 22 Mayıs 2025'te, StudioCanal dağıtımıyla aynı gün Fransa'da vizyona girdi.

Hikâye iki dönem arasında gidip gelir. Günümüzde, birbirinden çok farklı hayatlar süren dört kuzen Normandiya kırsalındaki bir evi miras alır ve ortak geçmişlerinin gizemli bir tarafını fark eder. Bir diğer çizgi 1895'e uzanır: 21 yaşındaki Adèle, annesini bulmak için memleketinden ayrılıp Paris'e gelir. Fotoğrafçılığın yükselişi ve Empresyonizm'in doğuşu şehrin yaratıcı havasını belirlemektedir. Kuzenler, Adèle'in izini adım adım sürdükçe onun şaşırtıcı yaşam öyküsünü açığa çıkarır.

Adèle'i Suzanne Lindon, Seb'i Abraham Wapler, Guy'ı Vincent Macaigne, Céline'i Julia Piaton canlandırır; kadroda Zinedine Soualem, Paul Kircher, Cécile de France, Olivier Gourmet, François Berléand ve Vincent Perez de yer alır. Senaryoyu Klapisch, Santiago Amigorena ile birlikte yazmıştır; yapımcılar arasında Ce Qui Me Meut yer alır. Klapisch'e göre film geçmişin önemini işler: ileriye bakabilmek için geriye dönmek gerekir.

YönetmenCédric Klapisch
Yapım ŞirketiCe Qui Me Meut

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

François Berléand François Berléand Oyuncu · 74 yaşında Vincent Perez Vincent Perez Sinema oyuncusu · 62 yaşında Suzanne Lindon Abraham Wapler Vincent Macaigne Julia Piaton Zineddin Sualim Paul Kircher Vassili Schneider Sara Giraudeau Cécile de France Philippine Leroy-Beaulieu Raïka Hazanavicius Pomme Olivier Gourmet

Kadrosu ortak yapımlar

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Klapisch, Santiago Amigorena ile yazdığı senaryoda iki zaman çizgisini paralel bir kurguyla işliyor: bugünün dört kuzeni ve 1895'in Adèle'i. Bu yapının gücü, geçmişi bir dekor olarak değil, bugünün karakterlerinin adım adım çözdüğü bir bilmece olarak sunması. Ama paralel anlatıların bilinen tuzağı burada da var bence: fotoğrafçılığın yükseldiği, Empresyonizm'in doğduğu 1895 Paris'i görsel ve dramatik olarak öylesine cazip ki, kuzenlerin bugünkü hikâyesi onun yanında daha ince kalma riski taşıyor. Dramatik komedi tonu yükü hafifletiyor; yine de 124 dakika, iki dünyanın eşit ağırlık taşıması için kurguyu daha disiplinli kılmayı gerektiriyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Filmin seçtiği iki an arasında anlamlı bir köprü var. 1895, fotoğrafçılığın yükselişiyle görüntünün ve dolayısıyla aile hafızasının biçim değiştirmeye başladığı bir dönem. Bugün ise kırsalda kalmış bir aile evi, birbirinden çok farklı hayatlar süren kuzenleri ortak bir geçmişin etrafında yeniden buluşturuyor; miras burada mülkten çok hafıza anlamına geliyor. Yirmi bir yaşında genç bir kadının annesini bulmak için memleketinden ayrılıp Paris'e gelmesi de dönemin kadınları için küçük bir adım değil. Klapisch'in, ileriye bakabilmek için geriye dönmek gerektiği fikri kırdan kente, bireyden aileye uzanan bu çizgide somutlaşıyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Aile geçmişini merak eden herkese hitap eden, sıcak bir aile kroniği. Dramatik komedi tonunda olduğu için ağır bir dram değil. Ama iki zaman arasında gidip gelen anlatımı küçük çocukların takip etmesi zor olabilir; 124 dakika da onlar için uzun. Gençler ve büyükler için daha uygun; izledikten sonra kendi aile hikâyenizi konuşturacak türden bir film.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar