Anne ve Fahişe

Jean Eustache'in 1973'te vizyona çıkan uzun metrajlı filmi Anne ve Fahişe (La Maman et la Putain), Fransız Yeni Dalga sonrası sinemanın en çok konuşulan yapıtlarından biri sayılır. Siyah-beyaz çekilmiş, üç saat kırk dakikayı bulan bu dram, konuşmanın kendisini olay örgüsüne dönüştürür: karakterler aşkı, ilişkileri, erkekleri ve kadınları neredeyse umutsuzca tartışır. Film 1973 Cannes Film Festivali'nde gösterildi ve Jüri Büyük Ödülü'nü aldı. Gösterime girdiği dönemde eleştirmenler arasında ikiye bölünen yapım, sonraki yıllarda yeniden değerlendirildi; Cahiers du cinéma onu 1970'lerin en önemli Fransız filmi olarak nitelendirdi.

Hikâye, Mayıs 68'in ardından Paris'te geçer. Felsefeye meraklı, vaktini arkadaşlarıyla edebiyat ve sinema üzerine konuşarak, kafelerde içerek geçiren Alexandre'ı (Jean-Pierre Léaud) tanırız. Alexandre, Marie (Bernadette Lafont) ile her iki tarafın da bilerek kabul ettiği özgür bir birliktelik yaşar. Saint-Germain-des-Prés'deki bir kafede genç hemşire Véronika (Françoise Lebrun) ile karşılaşınca ikisi arasında gidip gelmeye başlar; üçlü ilişki ilerledikçe bir tercih yapmak zorunda kalacaktır.

Eustache senaryoyu kendi yaşadığı ilişkilerden ilham alarak yazdı ve filmi Mayıs ile Temmuz 1972 arasında çekti. Bu, yönetmenin ilk uzun metrajlı filmiydi ve genel olarak başyapıtı kabul edilir. Filmin kazandığı başarı sayesinde, daha önce hayata geçirmek istediği ikinci uzun metrajı Mes petites amoureuses (1974) de yapım aşamasına geçebildi.