Şeytan Ruhlu İnsanlar

Şeytan Ruhlu İnsanlar

Film · 1955 · 3 kişi

Henri-Georges Clouzot, 1955'te Fransız psikolojik gerilimi Şeytan Ruhlu İnsanlar'ı (özgün adıyla Les Diaboliques) hem yönetti hem yapımcılığını üstlendi. Film noir, suç draması ve psikolojik korkuyu harmanlayan yapım, Ocak 1955'te Fransa'da gösterime girmiş, yılın en çok izlenen filmleri arasına girmiş ve 3.674.380 bilet satmıştır. Türkiye'de Kasım 1957'de gösterilmiştir. Finali o kadar ünlüdür ki jenerik izleyiciden sırrı saklamasını ister; burada da ele verilmez.

Hikâye, karısına ait bir yatılı okulun müdürü Michel Delassalle'in çevresine zulmetmesiyle başlar. Karısı Christina'yı Véra Clouzot, okulda öğretmenlik yapan ve adamın gizli sevgilisi olan Nicole Horner'ı Simone Signoret canlandırır. İki kadın, ortak nefretleri yüzünden bir araya gelir ve kusursuz görünen bir cinayet tasarlar. Plan uygulanır, ama beklenmedik bir olay işleri karıştırır. Paul Meurisse ve Charles Vanel de başrollerdedir; Michel Serrault, Robert Dalban ve Jacques Varennes kadroda yer alır.

Film, Pierre Boileau ile Thomas Narcejac'ın 1952 tarihli Celle qui n'était plus romanından uyarlanmıştır; senaryoyu Jérôme Géronimi ile Clouzot yazmıştır. Clouzot, 1953 tarihli önceki filminden sonra roman haklarını alarak Alfred Hitchcock'un filmi çekmesini engellemiştir. Yapım, Hitchcock'un Psycho'suna ilham vermiştir; Psycho romanının yazarı Robert Bloch en sevdiği korku filmi olarak onu göstermiştir. Louis Delluc Ödülü'nü kazanan film, 1996'da ABD'de yeniden çevrildi.

YönetmenHenri-Georges Clouzot
Yapım ŞirketiVera Films

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Clouzot gerilimi gösterişten değil, sabırdan kuruyor. Yatılı okulun boğucu düzeni, ortak bir nefretten doğan tedirgin ortaklık ve kusursuz görünen planın ardından gelen o tuhaf kırılma, adım adım sıkılaşan bir anlatıya dönüşüyor. Film noir, suç draması ve psikolojik korku arasında gidip gelen ton dengesi bugün bile örnek alınacak cinsten. Simone Signoret'nin sertliğiyle Véra Clouzot'nun kırılganlığı arasındaki karşıtlık, filmin asıl motoru. Hitchcock'un Psycho'suna ilham veren yapımlar arasında sayılmasına şaşırmamak gerek. Finali hakkında tek kelime etmeyelim; jenerik zaten bunu rica ediyor ve bu ricaya uymak, filmi ilk kez izleyecek olana yapılabilecek en büyük iyilik.

Aksiyon ve Gerilim Meraklısı Temposu, gerilimi ve sahneleri önde tutan, yavaş dramalara sabrı az bir bakış.

Açık konuşayım: ilk bölüm bugünün temposuna göre yavaş ilerliyor, okul ortamı ve karakterleri tanıtan sahneler sabrınızı biraz sınayabilir. Ama cinayet planı devreye girdikten sonra gerilim bir daha elinizi bırakmıyor. Burada korku hızdan değil, atmosferden geliyor. Psycho'ya ilham verdiğini bilmek de merakı ayrıca kamçılıyor. Tek tavsiyem: sonunu kimseden duymadan izleyin.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar